ارزیابی شاخص‌های مختلف پایداری در فضاهای سبز عمومی(پارک‌ها) بر اساس روش TOPSIS (مطالعه‌ی موردی: منطقه‌ی6 تهران)

زهره فنی, حسن جنگی

چکیده


یکی از خصوصیات عمده فضاهای سبز عمومی (پارک‌ها)، دسترسی‌های محلی به این فضاها و تقویت حس تعلق مکانی است. پارک‌‌ها می‌توانند مکانی مناسب برای پاتوق‌های اجتماعی و افزایش تبادل اطلاعات بین ساکنان محلات اطراف شوند لیکن در بسیاری از موارد نیز منجر به کاهش شاخص‌های پایداری و رضایت جمعی در محدوده می‌شوند. در این مطالعه با بهره‌گیری از 16 شاخص تاثیرگذار در حیات آتی یک پارک ، میزان پایداری آنها مشخص شده‌است. برای تحلیل داده‌ها، از مدل تاپسیس و از آزمون‌ تحلیل واریانس استفاده شده‌است. این محاسبه به تعیین پایداری در محدوده پارک‌های اطراف کمک کرده و زمینه را برای برنامه‌ریزی‌های اصولی و بنیادین فراهم می‌آورد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که پارک‌ها با کارکرد محلی و همسایگی به ترتیب با 75/0 و 49/0 امتیاز دارای بیشترین و پارک‌های ناحیه‌ای و منطقه‌ای با 45/0 و 33/0 امتیاز دارای کمترین میزان شاخص‌های پایداری در منطقه هستند. همچنین نتایج پژوهش بر اساس نظر پرسش شوندگان، پارک‌های با کارکرد محلی بیشترین پایداری و پارک‌های با کارکرد شهری – منطقه‌ای کمترین پایداری را داشته‌اند.

واژگان کلیدی


پارک‌های منطقه 6 تهران، شاخص‌های پایداری، فضای سبز عمومی، مدل تاپسیس

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.