palette
ارزیابی برنامه‌های ملی توسعه و اسناد فرادست از منظر عدالت محیط زیستی با تأکید بر تکنولوژی سبز (مورد پژوهی: کلانشهر تهران)

چکیده

این پژوهش به دنبال ارزیابی برنامه­ها و طرح­های توسعه از منظر عدالت محیط زیستی با تاکید بر تکنولوژی سبز می­باشد. بررسی وضع سیاستگذاری­های محیط زیستی در برنامه­های توسعه و اسناد فرادست شهری گویای این مهم است که متاسفانه نه تنها در اجرای برنامه­ها عامل محیط زیست مدنظر کارگزاران شهری قرار نگرفته بلکه با بی توجهی به قوانین و مقررات در طرح­های توسعه شهری و طرح­های اقتصادی در بستر شهر، مشکلات عدیده محیط زیستی برای کلان­شهر تهران ایجاد نموده است. از این رو یکی از راهکارهای پاسخگویی به این چالش­ها توجه به مباحث عدالت محیط زیستی و به­طور ویژه، تکنولوژی سبز است. پژوهش حاضر که یک پژوهش اسنادی با رویکرد تفسیری است. به دنبال واکاری مفاهیم عدالت محیط زیست در اسناد فرادست توسعه و شهری است. روش جمع­آوری اطلاعات کتابخانه­ای و تحلیل براساس نظر کارشناسان صورت گرفته است. نتایج پژوهش نشان می­دهد که توجه به عدالت محیط زیستی از برنامه چهارم توسعه به بعد در بتن برنامه­ها قرار گرفته است اما در عمل مورد بی توجهی قرار گرفته است. در اسناد فرادست شهری نیز رئوس کلی عدالت محیط زیست مطرح اما در اجرا همانند اسناد توسعه بوده است. همچنین نظر کارشناسان مهم­ترین مانع سیاست­گذاری عدالت محیط زیست شامل تعارض منافع و عدم توجه به توسعه فضای سبز و امکانات و تکنولوژی متناسب جهت سیاست­گذاری عدالت محیط زیستی بوده است. افزون بر آن مهم­ترین مولفه­های موثر جهت دستیابی به عدالت محیط زیست در کلانشهر­ تهران شامل مولفه­های اقتصادی(سرمایه­گذاری و مالکیت خودرو)، اجتماعی(مشارکت آگاهانه و تصمیم سازی­) و محیط زیستی(منابع تجدیدپذیر و توجه به تکنولوژی سبز) است.

واژگان کلیدی
عدالت زیست‌محیطی شهر، تکنولوژی سبز، کلان‌شهر تهران.

منابع و مآخذ مقاله

-برنامه اول توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، 1367-1373.

- برنامه دوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، 1374-1378.

-برنامه سوم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، 1379-1383.

-برنامه چهارم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، 1384-1388.

-برنامه پنجم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، 1389-1393.

-برنامه ششم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، 1394-1398.

-سند چشم-انداز تهران 1404 (شورای اسلامی شهر تهران- 1385).

-طرح حمل و نقل و ترافیک تهران، 1390.

-طرح راهبردی- ساختاری توسعه و عمران شهر تهران (طرح جامع تهران)، 1386.

-Banerjee, S. and Akuli, R.K., 2014. Advantages of green technology, Recent Research in Science and Technology, v. 6(1), p. 97-100.

-Barry, J., 2014. Green political theory, Political Ideologies: An Introduction (4 ed., p. 153-178). London: Routlege, 364 p.

-Beretta, I., 2012. Some highlights on the concept of environmental justice and its use, e-cadernos CES, (17).

-Bhowmik, C., Bhowmik, S., Ray, A. and Pandey, K.M., 2017. Optimal green energy planning for sustainable development: A review, Renewable and Sustainable Energy Reviews, v. 71, p.796-813.

-Cao, B. and Wang, S., 2017. Opening up, international trade, and green technology progress, Journal of Cleaner Production, v. 142, p. 1002-1012.

-Chai, J., Yang, Y., Lu, Q., Xing, L., Liang, T., Lai, K. and Wang, S., 2017. Green Transportation and Energy Consumption in China, London: Routledge, https://doi.org/10.4324/9781315177960.

-Chaudhary, S., McGregor, A., Houston, D. and Chettri, N., 2018. Environmental justice and ecosystem services: A disaggregated analysis of community access to forest benefits in Nepal, Ecosystem Services, v. 29, p. 99-115.

-Clough, E., 2018. Environmental justice and fracking: a review, Current Opinion in Environmental Science & Health, v. 3, p.14-18.

-Gauna, E., 2002. An Essay on Environmental Justice: The Past, the Present, and Back to the Future of Natural Resources J., v. 42, p. 701-719.

-Harrison, J., 2016. Significant International Environmental Law Cases: 2015–16, Journal of Environmental Law, v. 28(3), p. 533-550.

-Heng, L.K., 2017. Bio gas plant green energy from poultry wastes in Singapore, Energy Procedia, v. 143, p. 436-441.

-Klaussner, G.H.B., 2014. Assessing Urban Environmental Justice in two subprefectures of São Paulo, Brazil – a GIS-based synoptic analysis, Submitted in partial fulfillment of the requirements for the Degree of Master of Science in Urban Management at Technische Universität Berlin, 145 p.

-Krishna, I.M., Manickam, V., Shah, A. and Davergave, N., 2017. Environmental management: science and engineering for industry, Butterworth-Heinemann, 664 p.

-Lee, S.H., Park, S. and Kim, T., 2015. Review on investment direction of green technology R&D in Korea, Renewable and Sustainable Energy Reviews, v. 50, p. 186-193.

-Li, H.R., 2016. Study on green transportation system of international metropolises, Procedia engineering, v. 137, p. 762-771.

-Mahdiyar, A., Tabatabaee, S., Abdullah, A. and Marto, A., 2018. Identifying and assessing the critical criteria affecting decision-making for green roof type selection, Sustainable cities and society, v. 39, p. 772-783.

-Moran, S., 2010. Cities, creeks, and erasure: Stream restoration and environmental justice. Environmental Justice, v. 3(2), p. 61-69.

-Morelli, V., Ziegler, C. and Fawibe, O., 2017. Environmental justice and underserved communities, Primary Care: Clinics in Office Practice, v. 44(1), p. 155-170.

-Okereke, C., 2007. Global justice and neoliberal environmental governance: ethics, sustainable development and international co-operation, Routledge, 234 p.

-Ragheb, A., El-Shimy, H. and Ragheb, G., 2016. Green architecture: A concept of sustainability, Procedia-Social and Behavioral Sciences, v. 216, p. 778-787.

-Smith, R., 2011.Green capitalism: the god that failed, Real-world economics review, v. 56, p. 112-144.

-Stallworthy, M., 2013. The Review in Environmental Law Discourse, Journal of environmental law, v. 25(3), p. 547-562.

-Sweezy, P.M., 2004. Capitalism and the Environment, Monthly Review, v. 56(5), p. 86-88.

Warwick, J., 2018. Capitalism Is Killing the Earth, Written and published by the Anarchist Federation, 260 p.


ارجاعات
  • در حال حاضر ارجاعی نیست.